Over Waarde Het blog voor de financieel adviseur
Algemeen door Gonny Dunnink

Allen voor één! Of toch niet?

Betalen voor iets waar je nooit gebruik van maakt. Dat klinkt in de huidige tijd nogal belachelijk. Denk alleen maar aan de T-Mobile-reclames van Ali B. We maken onze eigen keuzes en eisen die keuzevrijheid ook steeds meer op. Ons aanpassen aan het collectief kost steeds meer moeite. Nee, de mens van 2015 zegt: zorg maar dat je in mijn omgeving past. Solidariteit? Prima, maar niet ten koste van mijzelf!
Ieder voor zich
Die ontwikkeling heeft wel gevolgen voor onze samenleving. Een samenleving waarin veel zaken (nog) op het collectief zijn ingericht. Zo ook verzekeren. De basis van verzekeren is immers solidariteit. Iedereen levert een bijdrage in het vertrouwen dat als het risico bij één van de groep zich voordoet, de schade keurig wordt betaald. Daarbij vinden we het nog redelijk en acceptabel dat waar er sprake is van een hoger risico, er ook een hogere bijdrage wordt gevraagd. Een stukje individualisme binnen het solidaire stelsel, zullen we maar zeggen. Al vraagt dat wel wat van je als jij juist degene bent met dat hogere risico. Die hogere bijdrage gaat dan immers ‘ten koste van jou’. Dat te accepteren is niet altijd eenvoudig.

“Solidariteit?”

Iedereen gelijk, ook als u dat geld kost?
Een recent tv-kijkersonderzoek gaf hierin bevestiging. Een panel kreeg de volgende vraag. Moet een kandidaat-verzekerde die nog onder behandeling staat van een medisch specialist tegen dezelfde premie verzekerd kunnen worden voor een levensverzekering als elk ander persoon uit dezelfde leeftijdscategorie? Maar liefst 77% van het panel was het hiermee eens. Dat in de praktijk voor deze verzekerde een hogere premie werd gevraagd, werd daardoor als belachelijk bestempeld. Wat een mooie solidariteit! Maar hoe hoog zou dit percentage zijn als er de volgende vraag werd toegevoegd: Vindt u het acceptabel dat de premie die u betaalt voor een levensverzekering hierdoor wordt verhoogd? Want dat is wel de consequentie van complete solidariteit. Zou het panel zich dan nog steeds zo solidair opstellen met de kandidaat-verzekerde? Ik betwijfel het, hoe mooi ik de uitkomst op de eerste vraag ook vind. Een gevolg van de groeiende individualisering. Solidariteit? Prima, maar niet ten koste van mijzelf.

“Prima, maar niet ten koste van mijzelf!”

Zijn wie we zijn
Onze samenleving is een prachtige mengeling van personen. Individuen die zich persoonlijk ontwikkelen door alles wat het leven hen biedt. We groeien door de ervaringen uit bewuste keuzes, maar ook door dingen die ons overkomen. Met leuke en soms helaas ook minder leuke gevolgen. Dat die laatste moeilijker te accepteren zijn en geen successtory’s zijn om te delen via de social media, snap ik best. Het is wel de realiteit van een samenleving waarin we allemaal willen, mogen en kunnen zijn wie we zijn!
Hoe lukt het u om uit te leggen dat al die individuele keuzes soms leiden tot een hogere premie voor (bijvoorbeeld) een levensverzekering?


4 gedachten over “Allen voor één! Of toch niet?

  1. Rosita Wiendels

    Mee eens Gony. De vraagstelling is altijd een issue. Totdat je duidelijk maakt wat het dan extra gaat kosten aan de klant en dan is het opeens van ja naar nee. De tendens is individualisering en what’s in it for me.
    Laatst hoorde ik iemand in de trein: ik heb nog ruimte om te declareren ( zorgkosten), dus dat ga ik dan maar doen.

    Reageren
  2. Ron van Anholt

    Spijker op de kop Gonny! De stemmingmakerij en lekenkennis van de programmamakers, journalisten en helaas ook de politiek maakt dat de boodschap zelden op de juiste manier wordt overgebracht. In 1996 is de verandering in de AOW inzake de partnertoeslag ook niet door de overheid gemeld aan de burger terwijl iedere betrokken er toen nog iets aan kon doen. Pas een jaar voor 2015 kwamen er reclamespotjes op de radio. Nu zitten partners met een flink leeftijdsverschil met een probleem te kijken. Ook hiervoor wil de Nederlandse belastingbetaler geen extra belasting betalen terwijl iedereen het veroordeelt als het om zijn / haar ouders of henzelf gaat.
    Premiedifferentiatie voor beïnvloedbare zaken in ieders leven zijn best begrijpelijk. Als een individu er zelf niets aan kan veranderen is collectiviteit en saamhorigheid een belangrijke wens.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *